When Poetry is Erased by Drops of Blood. The Assassination of Memory in an Industrial City

In a city designed for oil refineries and an intellectual society, "poetry" was once the soul that nourished every life. Here, streets bore no numbers. Instead, they were called by the names of great poets. The citizens used these melodic verses as "secret codes" for communication and navigation. This is an aesthetic shield for intelligentsia, signaling to the world that while street names could be stripped away, the knowledge embedded in their hearts remained untouchable. This tenderness was reflected in the belief in "nature’s spirit," which forbade the falling of sacred trees like the mulberry or the bodhi, for fear of a curse befalling the destroyer.

ภาพจากสารคดี City of Poets นครแห่งกวี

ภาพจากสารคดี City of Poets นครแห่งกวี

However, this aestheticism was challenged by political storms that recast beauty as a crime, forcing the inhabitants to "assassinate their own memories." The state not only invaded public spaces by replacing poets' names with those of soldiers to fuel war ideologies. But it breached the sanctity of private spheres. People were coerced into burning family photographs and musical instruments, for erasing smiles that failed to align with the new regime. It was a form of violence that rendered the people historyless for the sake of mere survival.

Sara Rajaei chooses to convey this profound ache through the medium of "Collage," which is a technique of disjointed visuals that signifies "Fragmentation", or the shattered identity of the city. This approach tells the audience that every image presented is like a torn scrap of paper, crudely reassembled. It reflects an identity and a cityscape so fractured that they can no longer be told as a cohesive story. While the trees still standing may suggest the city retains its "body," the vanished street names and silent poems are evidence that its "soul" has been exhibited.

ภาพจากสารคดี City of Poets นครแห่งกวี

Ultimately, this documentary is not just nostalgia. But it is a weeping whisper for a beauty obscured by power until only scorched marks remain in memory. 

The tenderness of this film acts as a "healing balm," reminding us that no matter how turbulent the world becomes, as long as we reserve a small space to harvest and cherish the beauty of "poetry," we will never surrender to fate.

▶ ติดตามสารคดี City of Poets นครแห่งกวี สารคดีที่ใช้ฟุตเทจและภาพถ่ายจำนวนมาก ซึ่งรวบรวมจากบันทึกส่วนตัว มาบอกเล่าประวัติศาสตร์ของเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ถนนทุกสายตั้งชื่อตามกวี ผู้คนในเมืองนี้ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้โลกในอุดมคติที่สร้างขึ้นจากบทกวีและจินตนาการ แต่เมื่อบ้านเมืองเข้าสู่ยุคสงคราม เกิดการสร้างชุมชนใหม่เพื่อรองรับผู้ลี้ภัย ชื่อถนนสายเดิมก็เริ่มถูกแทนที่ด้วยชื่อใหม่ การเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วและฉับพลันนี้ทำให้ผู้คนสับสน และหลงทางอยู่ท่ามกลางความทรงจำของกวีที่ถูกหลงลืมไปในที่สุด

รับชมได้ทาง www.VIPA.me และ VIPA Application

About Author

บอส หลงอินเดีย

นักเขียนผู้รักประวัติศาสตร์และความแตกต่าง ที่หลงใหลการเดินทางและการจดบันทึก เพื่อเข้าใจความคิดผู้คนต่างวัฒนธรรม