JOHATSU: INTO THIN AIR เมื่อทางออกคือการหายไป

“ญี่ปุ่น” ประเทศที่ทุกอย่างดูเป็นระเบียบ และปลอดภัย แต่ยังมีช่องว่างให้ผู้คนสูญหายอยู่

มันไม่ใช่แค่การหายตัวแบบในข่าว แต่เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบไร้ชื่อ ไม่มีใครตามหาได้ง่าย ๆ Johatsu: Into Thin Air พาเราเข้าไปดูโลกนั้น ผ่านสายตาของคนที่ช่วยคนอื่นให้หายไปจริง ๆ และผู้ที่เลือกจะหนีออกจากชีวิตเดิม ซึ่งมันไม่ได้มาเป็นบทสรุปให้เราเห็นทางออก แต่เลือกที่จะค่อย ๆ ชวนเราเข้าไปหาคำตอบของคำถามว่า “ทำไมเขาต้องเลือกหนีไป“

บันทึกความโดดเดี่ยว

Johatsu ใช้ภาพของถนนว่าง ชายหาดเปล่า และสถานีรถไฟที่เงียบเหงาเป็นภาษาภาพ มันทำให้เราเห็นความโดดเดี่ยวที่ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่เป็นสภาพจิตใจของคนที่อยากหายไป งานภาพแบบ film-noir กับบทสัมภาษณ์เรียบ ๆ ยิ่งขยายความรู้สึกนั้นออกไป และเสียงดนตรีทุ้ม ๆ ยิ่งย้ำให้หัวใจเต้นช้าลง เหมือนกำลังดูใครบางคนค่อย ๆ เลือนหายไปต่อหน้าเราอย่างโดดเดี่ยว

ชีวิตที่ถูกบีบ

ถ้าถามถึงเหตุผลของคนที่เลือก “หายไป” มันมีมากมายเหลือเกินในภาพยนตร์สารคดีเรื่องนี้ตั้งแต่ ความรุนแรงในครอบครัว หนี้ที่ตามหลอกหลอนหลังฟองสบู่แตกในยุค 90 การถูกกดขี่จากนายจ้าง ถูกแบล็กเมล์ ไปจนถึงถูกยากูซาคุกคาม หรือคนที่ไม่อยากให้ความล้มเหลวกลายเป็นความอับอายในสายตาสังคม พอฟังแล้วมันเจ็บตรงที่เราเข้าใจเหตุผลเหล่านั้น แต่ก็สะเทือนใจที่ทางเลือกสุดท้ายของบางคน คือการตัดขาดจากครอบครัว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าให้คนข้างหลังต้องเผชิญ

คำถามที่ยังค้างคา

สังคมที่กลัวความล้มเหลวจนกลายเป็นตราบาปผลักให้คนหนีหายไป ทั้งหมดนี้คือภาพสะท้อนของโลกที่กดดันจนคนดูเองยังรู้สึกอึดอัดไปด้วย Johatsu: Into Thin Air ไม่ได้มาเพื่อสะกิดใจแล้วจากไป แต่เรื่องราวของคนเหล่านี้จะกลับมาเป็นคำถามที่ยังค้างคาในใจของทุกคนว่า “ถ้าเราต้องเจอกับความกดดันแบบนั้น... จะเลือกทำแบบเดียวกัน เหมือนกับพวกเขาหรือเปล่า ?”

▶ ติดตามสารคดี JOHATSU: INTO THIN AIR

รับชมได้ทาง www.VIPA.me หรือ VIPA Application

เกี่ยวกับผู้เขียน

ปรมัตถ์ วีรศักดิ์ธารา

นักรีวิวมือใหม่ที่อยากเล่าเรื่องราวจากเสียงในใจ